حسرت همیشگی...

 حرف‌هاي ما هنوز ناتمام...

          تا نگاه مي‌كني

                    وقت رفتن است.

 باز هم همان حكايت هميشگي!

          پيش از آن كه باخبر شوي!

                        لحظه عظيمت تو ناگزير مي‌شود

 اي...

    اي دريغ  و حسرت هميشگي!

 ناگهان

     چه قدر زود

                   دير مي‌شود!

 برای مهتاب....

باور كن

            در باز و دم زندگي

                                    دم و بازدم‌هايم تكراري شده‌اند

دم‌هايم را

            با تمام سردي و تنهايي فرو مي‌برم

و تنها ياد

            لحظه‌هاي سنگين با تو بودن

                                                 را باز مي‌دمم

باور كن

اگر لحظه‌اي

            فقط لحظه‌اي

                        سنگيني‌ حضورم را براي هميشه

                                                در كنارت لمس‌ كنم

دمي را با درك تمامي زيبايي‌ها

                                    فرو خواهم برد

                                                كه بازدمي نخواهد داشت.

 

با بازواني

          كه مرزهاي توانستن را نمي‌شناسند

                                      كمان شكسته و تركش تهي

با پاهاي بي رمق

          از كشاكش كارزار

                   كه بسان ستون‌هايي شكسته

                                      يادگار تلخ

                                                تطاول نگاه تو هستند

بي تو

     هر طلوع

          رنگ كهنه ساعتي‌ست

                             كه بيهودگي مرا

                                           تكرار مي‌كند

و غروب تنها پناهي

          براي گريستن من و آفتاب

آه... من شكستم از

          پرتاب سنگ پاره قهر تو

                             و مرگ بهار را

                                      در برگ ريز نگاه تو باور كردم

من سوختم در حريق دستهاي تو

                             و بي‌شكيبي‌ام را

                                      بسان مرثيه‌اي

                                                د رعاشوراي چشمان تو خواندم

با اين همه

          من

            مرگ خويش را هرگز باور نكردم.

 

عاشقان مستند و ما ديــــوانه‌ايم

عارفان شمع‌اند و ما پــروانه‌ايم

چــــون ندارم با خــلايـــــق الفتي

خـــلق پندارنـــد ما ديـوانه‌ايـــــــم

كـس نگـــرد واقـــف اسـرار مـــا

زانـكه آن چون گنج در ويرانه‌ايم

در ازل دادنـــــد چون جـــام الست

تا ابــــد ما مست آن پيمــــانه‌ايـم

 

از همه دل بريده‌ام، نشسته‌ام به پـــــــاي‌ تو

غريب اين جهان بود، هـــركه شد آشناي‌ تو

به خلق عالمي دگر، چه حاجتم كنون كه دل

نهاده روي معرفت، به قــــــبله دعـاي تــــو

امـــــير مهربان تويي، اسير نــاتـوان مــــنم

بكن هـرآنچه مي‌كني، رضاي من رضاي تو

 مستیم و مستی ما از جام عشق باشد

 زین نام اگر برآریم از نام عشق باشد

 روزی که کشته گـــــردم در آستانه او

 تاریخ بهترینم ایـــــــام عشــــــق باشد

برای س م

تقدير چيست؟

          سوختن در دوزخي

                    كه ديگرانش افروخته‌اند

غريق لعن و نفرين

                   تحقيري ناسزاوارانه...

يا گريز؟

          گريز از خويشتن؟

غريب ماندن

          غريب زيستن؟

                             كداميك؟

اين انتهاي جهان نيست

                  آغاز حسرت من

                    در چيدن دستهاي توست

دستهايي كه ...

             بر شاخسار غرور

                      مي‌بالند، اما نمي‌بخشند

شب است و رويا و من

            با كوله‌باري از تنهايي و بخشش

                        در ضيافت هزار ماهي خفته

                                       با هزار حنجره سكوت

آه دريا!

        تنهايي مرا به خاطر بسپار

                                      اي‌شب!

                                              بغض مرا ببار...

نه!

   رهايي از تو نيست

وقتي با ترنم تو

             شعر مي‌نويسم

و با چشمهاي تو

             مي‌گريم

نه!  مرا رهايي از تو نيست

                     هنگامي كه هر صبح از ايوان

                                                 خاطرم برمي‌آيي

                                                           و هر شام گوشواره‌ي

                                                                        به گوش شبنم مي‌آويزي

                                              اینهم دوستان جهانی

براي مهتاب كه....

مرا ببخش اي يار؛

 با صورتكي كه آينه بازش نمي‌شناسد چگونه به ميعادگاه بيايم؟!

مرا ببخش اي يار؛

با چشماني كه ندارم چگونه ديدارت توانم كرد؟!

و با دهاني كه نيست چگونه بوسيدنت ميسر است؟!

مرا ببخش اي يار؛

ديگر توان آمدنم نيست

براي دوباره ديدن تو هيچ ندارم

مرا ببخش اي صاحب همه چيز

اي همه كس

اي عزيز ...

چگونه بي من به ميعادگاه بيايم...؟!

برای بهناز

ديروز؛

          روياي سفر داشتن

                             تا فراسوي ابديت؛

امروز؛

          كابوسي

                    كه وقوعش

                             صراحت بيداري است.

اكنون من كه‌ام؟!

                   و تو در بلوغ كدام باغ

                                                گل داده‌اي...؟

 

 زكوي ميكده برگشته‌ام ز راه خطا

 مرا دگر ز كرم در ره ثـواب انداز

 

 

عکس دختر خوشگلم

به غیـــر دل که عزیز و نگاه داشتنی است

جهان و هر چه در اوست واگذاشتنی است

 

در آرزوی تبسم

سالـــها چون موج در تـــلاطم زيســــتم

تا به دريـــا بنگرم ته دريا را ببينم زيســتم

روزهـــا در قحطسال خاطــرات سبز دشت

مثــــل بابا با دو بيــتي با ترنــم زيســـتم

چهــــار فصل دفتر دل قـصه پائـــــيز بود

روزهــــا در انتــــظار فصل پنجم زيسـتم

چشم من دريايي صد نوح، طوفان بود و من

مثل اشـــكي در ميان چش مردم زيســـتم

عاقبت مــــردم نفهميدند مفـــــهوم مـــرا

بينــشان هر چند عمري با تفـاهم، زيســتم

آنچه آمد بـــر سرم از يك تبسم بود و بـاز

روزهــا در انتـظار فـصل پنـجم زيســــتم

 

برای مهتاب

به ديدارم بيا هر شب

در اين تنهايی تنها و تاريک خدا مانند

دلم تنگ است

بيا ای روشن ای روشنتر از لبخند

شبم را روز کن در زير سرپوش سياهی‌ها

دلم تنگ است.

بيا بنگر چه غمگين و غريبانه

در اين ايوان سرپوشيده وين تالاب مالامال

دلی خوش کرده‌ام با اين پرستوها و ماهی‌ها

و اين نيلوفر آبی و اين تالاب مهتابی .

.... شب افتاده است و من تنها و تاريکم .

و در ايوان من ديريست

در خوابند

پرستوها و ماهی‌ها و آن نيلوفر آبی

بيا ای مهربان با من !

بيا ای ياد مهتابی !

 

بازم نشسته تار مژه در دل نگاه كيست

روزم ســياه كرده چشم سيــاه كيست

دل دادن و سخــن نشنيدن گناه مــن

دل بـردن و نگــاه نكردن گناه كيست

 

مبــادا ز سوز و گدازي كه دارم

برون افتد از پرده رازي كه دارم

هميـن با منت باد نازي كه داري

كه من با تـو دارم نيازي كه دارم

روزتان مبارک

بنام يزدان پاك

مي‌خواستم از همينجا به همه مادران تبريك بگويم

مخصوصا به مادرم كه بهترين مادر دنيا است.

و خانم محمدي

كتايون- ساحل- ندا- شيدا- بهناز- سهيلا- طپش كه هنوز مادر نشده

و همه مادران خوب دنيا

هميشه سربلند و پيروز باشند.

روزت مبارک مهتاب عالـم

بنشسته و جز شمـع كسي پيشش نيست

پروانه بـيا كه روز سوز من و تــوست

هميشه از اتفاق‌هايي كه مي‌ترسم

و در تصوراتم تمام لحظه هاي دلخوشي‌هاي، هر چند كوتاهم را به زور زمان مي‌گيرند،

درست در مدت زمان اندك همان اتفاق برايم مي‌افتد.

با اينكه خودم را براي هر شرايط اش آماده مي‌كنم  ولي باز ...

برگ گلی از مهتاب

يك گوشه آرام مرا از دو جـــــهان بس

بــي نام و نشان در دل ويرانه مكان بس

يك قـطعه زيباي صفـا، يك غزل از عشق

بيتي كه كند ترجـــــــمه طبع روان بس

يك قافـــيه شاد و رديــــف از دل آباد

يك مصرع آزاد ز قـــــــانون زبان بس

يك چشمه جوشنــــــده ز جاري قناعت

بر دشت دل و بركـــه خشكيده جان بس

يك پرده به سنگينـــــي و پايندگي كوه

يك فاصله بيــ‌‌‌‌‌‌‌ـن من و چشم دگران بس

يك واژه كوتـــــــــاه به  اندازه تاريخ

يك نغمه ز گلبانگ دل انگـــيز اذان بس

يك ثانيه انديشه و يك لــــــحظه تأمل

شاگردي استان دبستان خـــــــزان بس

يك كوزه شكيـبايي و يك كاسه صبوري

يك عمر به لب مهر‌زدن چون رمضان بس

يك جــام پر از عاطفه و مــــهر و محبت

يك سفر خالـــــی پر از منت نــان بس

يك خـــــاطره از حاشيــه دفتر مهـتاب

بر حـاشيــه ذهـــــــــن زمـــان بس

 

 

شبي در حال مستي تكيه بر جاي خـــــدا كردم

در آن يك شب خدايي، من عجايب كارها كردم

نماز و روزه را تعطيل كرده،  كعـــــبه را بستم

حساب بندگي را از ريـــــــاكاري جدا كردم

سحر چون رفت بد مستي،شدم هوشيار و دانستم

كه ديشب در پناه مـــي، جسارت بر خدا كردم

به درگاه خــــدا ناليــــــــدم و گفــــــتم

خداونــدا نفهميدم، غلــط گفتم، خطـــا كردم.