برای مهتابم

زحد بگذشت مشتاقي و صبر اندر غمت يارا
به وصل خود دوايي کن دل ديوانه ما را
علاج درد مشتاقان طبيب عام نشناسد
مگر ليلي کند درمان غم مجنون شيدا را
گرت پرواي غمگينان نخواهد بود و مسکينان
نبايستي نمود اول به ما آن روي زيبا را
چو بنمودي و بربودي ثبات از عقل و صبر از دل
ببايد چاره اي کردن کنون اين ناشکيبا را
چنان مشتاقم اي دلبر به ديدارت که گر روزي
بر آيد از دلــــم آهي بسوزد هفت دريا را
مراد ما وصال توست از دنيا و از عقــبي
وگر نه بي شما قدري نباشد دين و دنيا را
بيا تا يک زمان امروز خوش باشيم در خلوت
که در عالم نمي داند کسي احوال فردا را

 اشک من ! به غـیر شکایت چــه می کنی؟

 گل شکوه ای ز ابر بهاران نداشته است...

برای ک م

در پيش بيــــدردان چـرا فريــاد بي حــــاصل كــــــنم

گـــــــر شكــــوه اي دارم ز دل بـا يــــار صاحبدل كنم

در پرده سوزم همچو گل در سينه جوشم همچو مل

مــن شمع رسوا نيــستم تـــا گريه در محفل كـــــنم

اول كـــنـم انــــديشه اي تـــــا برگـــــــزينم پيشه اي

آخــــر بـه يـــــك پيمانه مــي انديشه را باطـل كــــنم

آنــــرو ستـــــــانم جــــــــــام را، آن مــــــــايـه آرام را

تـــا خويشتن را لحـــظه اي از خويشتن غافل كـــنـم

از گـــــل شنيدم بـــــوي او مستانه رفتـــم سوي او

تــــا چـــــون غبار كوي او در كـــوي جان منزل كــنـم

روشنــــگري افـــلاكيم چــون آفــتاب از پـاكـــــــــيـم

خــــاكي نيـــم تا خـويش را سرگــرم آب و گــل كنم

غـــرق تمـــناي تـــــوام مـــــوجي ز دريـــــــاي تـو ام

من نخل سركش نيستم تا خانه در ساحــــل كـــنم

دانــــم كه آن سرو ســـــهي از دل نـــــدارد آگـــهي

چنــــد از غـــــم دل چون رهي فرياد بي حاصل كنم

 

برای مهتاب

زبــــان خامـــه ندارد سر بیـــــان فــــــــراق

وگـــــرنه شرح دهـــم با تــــو داستان فراق

دریـــغ مدت عمــرم که بر امید وصــال

به سر رسید و نیامد به سر زمان فراق

سری که بر سر گـردون به فــخر می‌سودم

بــه راستان که نــــهادم بر آستان فـــــــراق

چگونه بـــــز کنم بــــال در هــــوای وصــــال

که ریــــخت مــــرغ دلـــم پر در آشیان فراق

کنــون چـــه چاره که در بـحر غم به گردابی

فتــاد زورق صبـــرم ز بـادبـــــــــان فــــــراق

بســی نـماند که کشتی عمــر غرقـه شود

ز مــوج شـوق تــو در بـــحر بـــی‌کران فراق

اگـر بـه دست من افـتد فراق را بکشم

کـه روز هجر سیه باد خان و مان فراق

رفیق خیـل خیــالیم و همنشین شــــکیب

قــــرین آتش هجــــران و هـــــم قران فراق

ز ســوز شــوق دلــم شد کـــباب دور از یار

مــدام خـون جگر می‌خــورم ز خـــوان فراق

فلک چـو دید سرم را اسیر چنبر عشق

ببست گردن صبــرم به ریسمان فــراق

به پای شوق گر این ره به سر شدی مهتاب

بـه دست هجـر ندادی کسی عنان فــــراق