تنها مقصود ما از زندگي، عشق ورزيدن به يكديگر است. اگر از عهده اين مهم برنمي‌آئيم، حداقل بكوشيم همديگر را نيازاريم.

اگر خواهان رنگين كمان هستيم بايد تحمل خيس شدن در باران را نيز تحمل كنيم.

شبی که خسته تر از مریم

      شبی که مست تر از خورشید

                           گرمتر از باران

                                   داغ چون تابستان

                                           مرا ز سر نگاهت

                                                   ببر. ببر ای ماهتابان....

 اي بهار نو رسيده

      سبزه‌هاي نو دميده

                     اي چمن

                            اي لاله

                                  اي گل

 اي غزالان رميده

        آن بهار هستيم كو ...

                   مايه سر مستيم كو ...

 اي نسيم پيك صحرا

            آن اميد هستي‌ام كو ...

 نو بهاري بود و ما

          از ميان شاخه‌ها

                در جستجوي هم

                          سر مي‌كشيديم

دشت و صحرا بود و ما

               همچنان پروانه‌ها

                   از دامن گلها پر مي‌كشيديم

 پاي هر زيبا گلي

        در سايه هر گلبني

 بنشسته بوديم

          فارغ از رنج زمان

                 دور از همه بيگانگان

                        تنها به هم دلبسته بوديم

تا عالم دلبستگي پيوسته بوديم

نيمه شب با نواي ناكامي

از غم عشق ناله‌ها كردم

در دل آن سكوت روياخيز

گريه كردم خدا خدا كردم

سر نهادم به دامن مهتاب

گفتگوي تو با صبا كردم

تو وفا ديدي و جفا كردي

من جفا ديدم و وفا كردم

دل سپردن به تو خطاكاريست

من چنين كردم و خطا كردم

 

 این روزها که تازه به دوران رسیده­ام

 مانند یک کویـــــــرِ به باران رسیده­ام

 یا مثل یاس های کبود و همیشه کـــال

 یکباره در مساحت گلــــــدان رسیده­ام

 بوران پشت پنجره هم خوب دیده است

 در ابتــــدای فصل زمستان رسیـــده­ام

 ای غـــم تو درحوالی دل، ول معطلی

 در ارتبــاط با تو بـــه کـتمان رسیده­ام

 دیگر تمام شد دل گنــدم فـــریب مـن!

 از بخت تو به سفره­ای از نان رسیده­ام

 ای جاده­ای که تهمت در جازدن زدی

 اقرار کن کـه تــا خـــط پایان رسیده­ام

 باور نمی کـــنم که صدایم زدی عزیز

 باور نمی کــنم که به سامان رسیده ام.

 

 بخدا کز غم عشقت 

                      نگریزم

                           وگر از من طلبی جان

                                       نستیزم

 سحرم روی چو ماهت

            شب من زلف سیاهت

                        به خدا بی رخ و زلفت

                                     نه بخسبم نه بخیزم

 من اگر مست و خرابم

            نه تو چو مست شرابم

                             نه ز خاکم نه ز آبم

                                          نه از این اهل زمانم...:

تقدیم به مهتاب...

كاش يــك شب مي‌شنيدم بوي آغوش تو را

خوابــگاه از سينه مي‌كردم بر و دوش تو را

در خيال من نمي‌گنجد وصــــال چون تويـي

حيرتي دارم چــو مي‌بينم هــم آغوش تو را

جـــلوه صبح جوانـــــي ياد مي‌ايد مــــــــرا

هـــر زمان در جلوه مي‌بينم بناگوش تـــو را

تــازه يــادم برده‌اي، از يــــاد عالـــم رفته‌آم

هيچ كس جز غــم نمي‌پرسد فراموش تو را

از غرور حسن تو مهرت به قهر آميخته است

لــذت شهد است هم نيش تو هم نوش تو را

بـــوسه‌اي زان لعل آتشنـــاك مي‌بايد اميـر

تــا به فريـــاد آورد لب‌هـــاي خــاموش تو را

تقدیمی به پری...

چه تاجی زدی بر سرم زندگی

        به غیر از مصیبت به جز بندگی

                  یه روزم اگه دل به شادگی گذشت

                                   به شادگی که با ناامیدی گذشت

ندیدم بهاری محبت ز یاری

          دلم غرق خون شد عجب روزگاری

                             عجب روزگاری.....

ای زندگی دلگیرم از تو

           دوریت منو دیوانه کرده

                      هر چی غم و درد تو دنیا 

                                    اینجا تو قلبم لانه کرده

دیدی که هیچکی پناهم نبود

           هیچ وقت کسی چشم به راهم نبود

                                حتی پری با دل خسته ام

                                                  در زندگی تکیه گاهم نبود.

ندیدم بهاری محبت ز یاری

           دلم غرق خون شد عجب روزگاری

                                           عجب روزگاری....

می خواستم بگم که برای امروز یادم نرفته بود که .........

تقدیمی به پری...

تقدیمی به پری...

مي خواستم عزيز تو باشم خدا نخواست

همراه و همگريـــز تو باشم خدا نخواست

مي خواستم كـه ماهي غمگين بركـه اي

در دست هاي ليز تو باشم خدا نخواست

گفتم در اين زمانــــه كج فهــــمِ كند ذهن

مجنون چشم تيز تو باشم خــدا نخواست

مي خواستم كه مجلس ختمي براي اين

پائـــــــيز برگريــــز تـو باشم خدا نخواست

آه اي پـــــري هر چـه غزلگريه! خواستم

بيت ترانــــــه‏اي ز تــو باشم خدا نخواست

مظلوم ساكتــــم! به خدا دوست داشتـم

يار ستـــم ستيز تــو باشم خـدا نخواست

نفرين به من كه پـــوچي دستــم بزرگ بود

مي خواستم عزيز تو باشم خدا نخواست .

 

می خواستم بگویم که با همه پستی اش فراموش نکرده که بگوید امروز هم دوستت دارد.

 

راستي براي روزهاي جمعه و پنجشنبه هم شامل مي‌شود.

 

سلامی به حضورت که جندین سال گرمای بودن و ماندن را بدون هیچ چشم داشتی برایش هدیه دادی.

هیچ وقت نفهمید که چرا تنهایش گذاشتی.

امروز آدرست را می خواست که برایت دسته گل هفته گی ات را بفرستد. چندین سال شکایتی نکردی ولی چه شد که وقتی روزش را تغییر داد ناراحت شدی. همیشه پنج شنبه ها منتظرش بودی اما بخاطر یک روز همه چیز را خراب کردی هر چی به ذهنت اومد به اون آدم پسته گفتی واقعاْ فکر می کنی آدم پستیه؟؟

شاید صحبتهایش بوی پستی بدهد اما اینو بهت قول می دم که دلش خیلی پاکه بیچاره می خواست تو را به قول خودمان سورپرایز کند. اگه می دونست که انقدر ناراحت می شی مطمئن باش که هوس این بچه بازی ها و لوس بازی ها را نمی کرد.

امروز بیچاره هر حرفی زد سریع حالت تضادیت گل کرده بود نمی تونستی نگرشون داری موقعی بگی که حداقل سوزشش کمتر بشه خوبه خودت راه های مبارزاتی ات را بهش یاد دادی ولی اون که بلد نیست که ورودی راه کجاست که خودش را در مسیر هم قرار دهد. در هر حال بهش گفتم منتظر بماند تا وقتی حالت بهتر شد به سراغش بروی. همه اش می گفت یه حرفت خیلی اذیتش می کنه اون که پست نبوده بهش لقب دادی یا اینکه علامت سواله رو کله اش بزرگتر شده بود که نکند پستی هم به تمام خصوصیات منفی اش اضافه شده و دوباره شروعی دیگر از خودشناسی برایش آغاز شد که بگردد ببیند که آیا پست هم بوده و خودش خبر نداشته. 

اگه یادت باشد همیشه بهت می گفت که او را بر روی نردبانی از احساسات لطیف قرار می دادی و تا اوج آسمان ها می فرستی اما جالب اینه که نردبانت را بر روی دریاهای یخ بسته ساخته ای. 

و هر وقت و هر کجا هم دلت خواست یخ ها را بدون شکستن خود نردبان می شکنی تا در عمق دریاها خفه اش کنی حداقل فرصت نفس کشیدن را هم ازش در این جهان خاکی می گیری. بابا تو دیگه کی هستی؟

حالا برگردیم به خودمون.

الان دو هفته است که برات ننوشته بودم راستشم بخواهی دیگه ته کشیده چیزی که لیاقت تو را داشته باشد ندارم. هر چی دارم به ذهنم فشار می آرم که یه جمله شعر و نمی دونم چیزی که دوباره سرمستت کنه به پیدا نمی کنم.

نوشته ای از خودت را می نویسم که صداقتت را بیشتر جلوه دهد:

دچار باید بود و گرنه زمزمه حیات میان دو حرف حرام خواهد شد.

دچار یعنی عاشق

و فکر کن

چه تنهاست ماهی کوچک وقتی دچار آبی بیکران دریا شود.