مهتاب

از کنار هم می گذریم...

mahta1357 — Wed, 27 Jun 2007 09:39:08 GMT

یک داستان کوتا از دوست خوبم.

عصر یكشنبه از مرداد ماهی در تهران است و امشب مسافرم به قصد تبریز.

در راه خانه به رسم هر روزه، سوار اتوبوسم (خط واحد) از نوع كرایه‌ای. تمام صندلی‌ها پر است و تنها یكی خالیست، در انتهای اتوبوس، روی چرخ و كنار دخترخانمی.

با كسب اجازه می نشینم. از سر عادت و به سرعت دست می‌برم و از داخل كیفم MP3 Player ام را بیرون می‌كشم و گوشی ها رو می چپانم تو گوشم و موسیقی فضای گوشم را پر می‌كند.

دخترخانم كنارم نیز بر همین منوال، تنها با این تفاوت كه او Ipod دارد. اتوبوس راه افتاده. نه نگاهی و نه حرفی و نه مجالی. در این دور آشفته بازار شهر، گویی هیچ كس حوصله ندارد، حتی حوصله خودش تا چه برسد به دیگری و آن دیگری مسافری غریبه! كه به رسم هر روزه سوار شده و جایی پیاده خواهد شد.

درهای دنیامان را بر روی دنیاهای دیگر، دنیای آدمهایی كه از كنار هم می‌گذریم، بسته‌ایم و چهارمیخش كرده‌ایم.

و غرقیم در تنهایی خودمان.

دخترخانم كنارم، كه سرش را به شیشه تكیه داده، با دست چپش، قطره‌ای آه را از گونه‌اش می‌روبد، ولی دریغ از حرفی،نگاهی و مجالی.

حتی تعارفم را برای خواندن این متن كه سوژه‌اش بوده را از سر بی‌تفاوتی نمی‌پذیرد و نمی‌خواهد تا بخواند تا شاید دنیایی نو بیابد و باز شاید از دست چنبره خودش بر خودش برهد.

و، و، م، م !!!

و ما از كنار هم می‌گذریم!؟

آيا وقت آن نشده كه از چمبره خود بيرون بخزي، بجهي، بيايي و يا ...

هفت وادي عشق

mahta1357 — Wed, 20 Jun 2007 05:44:51 GMT

نخستين وادي يا شهرعشق «جايگاه طلب» است و جست وجو کردنِ مراد و يافتن مطلوب.

دومين وادي, «وادي عشق» است.

عشق برکنار از هوس. که عاشق از صحبت غير دوست ملول است.

وادي سوم, «وادي معرفت» است.

اين وادي شهر شناسايي است، شناختي که در آن شک و ترديد نباشد.

وادي چهارم, «وادي استغنا» است.

در اين سرزمين بايد به همه چيز بي اعتنا باشي.

وادي پنجم, «وادي توحيد» است و مقام تجريد و تفريد.

و تنها به دوست بينديشي و با دوست باشي.

وادي ششم, «وادي حيرت» است.

بايد در اين وادي چنان از خود بي‌خود باشي و دلت از دوست پر شود که در تأمل وتفکر نيايد. چنان محو و مات و گمشده و بي‌خبر از کائنات شوي که اگر پرسند که هستي و چه هستي؟ پاسخ دهي که چيزي ندانم و اين نيز ندانم که ندانم.

وادي هفتم كه آخرين شهر است و به دروازه‌ي بارگاه دوست منتهي مي‌شود، «وادي فقر و فنا» است و جايگاه اتحاد قطره با دريا و نهايت سير و مرتبت سالك كامل.

چون به اين وادي رسي، چيزي از تو باقي نماند و آنچه را كه به خود نسبت داده‌اي از آنِ حق داني و خود را هيچ هم نخواني كه هيچ هم خود هيچ است.

حیرت

mahta1357 — Tue, 08 May 2007 08:27:18 GMT

به درونی ترین نقطه وجودم

می‌خواستم،

می‌خواستی

می خواستیم از مهر نگوئیم ولی خیلی مسخره است .

انسان در روابط متقابل به نقاط تاریک و روشنی می رسد که آن نقطه تبدیل به کلماتی قهر آمیز و یا محبت آمیز می گردد

و اینجاست که دوست داشتنت را درک می کنم .

در این چند وقت خیلی درکت کردم .

شاید باور نداشته باشی احساسات زیبایی که داشتی و ساده بیان می کردی

می فهمیدم حس می کردم ولی تا درک فاصله بود و من دقیقاً به آنچه تو رسیدی رسیدم .

امروز میل آتشینت برایم معنا داشت امروز احساس زیبایت برایم رنگ خدایی داشت .

امروز با تمام وجود آغوشت را می خواستم و بوسه هایی که می خواستی هدیه کنی و من لیاقتش را نداشتم .

امروز معنای بازی عشق را و آنچه تو می نامیدی و می گفتی فهمیدم .

همانگونه که راز دوری های را چند وقت پیش فهمیدم و دانستم که با تو بد کردم .

ولی رسیدن به درک تو ،

رسیدن به چیزهایی که تو رسیدی معنای یک عشق عارفانه را در ذهنم تداعی کرد که نمایانگر آن تنها نوازشی است و گرمای سرت که بر روی شانه ها و یا پایم احساس می کنم .

تو يخ هايي را زدودي كه كهنه و مزمن بود و لاعلاج و آفتاب تند مهر آن را ذوب كرد

و اگر گاهي از اين آبي جرعه ايي نوشيدي دست من نبود .

تو لب چشمه بودي و در اين تلاطم چشمه گاهي قطره ايي به سويت پرت شد .

پرستوي مهاجر

mahta1357 — Tue, 06 Mar 2007 13:56:58 GMT

در كهكشان اين پهناور عالم كه پر است از ستاره‌ و سياره كه همه انوارشان را از خورشيد عالم تاب مي‌گيرند. ستاره‌اي پيدا شد

شايد هم سياره !!!

نه شايد هم تكه‌اي از سياره. ولي اسمش را بعدها گذاشته‌اند::: شهاب سنگ.

شهاب سنگ شد و قدم در اين كهكشان گذاشت.

شايد در مسير حركت ناخواسته شهابمان كه از معاشقه و آتش شهوت دو والد،

كه يكي از خوش خلوتي و ديگري از شور چشمي‌ها بوجود آورده بودنش، بعضاً حضور تك ستاره، سياره و يا پاره‌سنگ‌هايي هر از چند گاهي مي لرزاند.

اما شهاب ما از همون ابتدا به افق‌هاي دور نگريست.

احساس خفگي اين كهكشان خاكي عذابش مي‌داد. به هيچ صراطي مستقيم نمي‌شد. دلش مي‌خواست تمام ستاره‌هاي آسمان را تبديل فقط به يك ماه كند و تنها خود خودش باشد كه از نور مهتابي اين يگانه ماهتابش انرژي گرفته و به پرواز در آيد.

چند درصدي از روح ماهتابش را ساخته بود و بدنبال جسمي مي‌گشت تا در قالبش جايگزين كند و در كرشمه‌هايش ثانيه‌هايي را كه در روياهاي كودكانه‌اش هميشه ترسيم كرده بود به حقيقت پيوند زند.

شهاب داستان ما:

شهابی از جنس سنگ سخت، نورانی و پر تلالو كه روشنای اش تنهاي تنها در سیاهي شب جلوه میكند .

پس او همیشه در پس زمینه ای سیه میرود كه برای دیدنش باید سر به آسمان بلند كرد.

شهاب سنگ روزی در جریان حركت‌هاي مدوام و متوالي بتدریج سائیده شد، ذره ذره شد و در نهایت سنگ ريزه های شد در دست دختری شاد ˜كه در بازیهای كودكانه خود عشق را در عمق وجود شهاب می‌روئید.

دختر شادمان،

همان ستاره است كه هميشه در انديشه شهاب‌ بود. او توانست از شهاب سنگ جوانی عاشق پيشه سازد كه در راه ابراز عشق زمان و مكان را در مینوردد و سراتا پای دختر را مهر و نور ببندد تا او را پر پروازش كند .

ولی روزی تقدیر كه نه حماقت شهاب سنگ بند دل او را می شكند و دستان گرم دختر را در خاكی سرد فرو می كند، دستاني كه هميشه در حسرت لمس مجددشان خواهد ماند و بعضاً در بعضي موارد مورد تمسخر نيازهايش در اين مورد قرار بگيرد.

در این گردش زمان تنها شهاب سنگ باقی ماند كه حالا تكه تكه شده. هزاران هزار تكه. شهاب رنگ باخت. ولي هيچ وقت به شك نرسيد. ترس داشت ترس از فراموش ستاره‌اش، ترس از اينكه نااهلي وارد شده و مسير وابستگي‌اش را عوض كند

شهاب مرد و تنها جسمی شد یخ كرده و یخ زده. شهاب سالها در اندرونش زندگی كرد.

تا این كه روزی كلامی، آتش خشم را در وجودش شعله ور كرد .

نوشته ای كه عشق را به مسخره و بازی می گیرد و آن را بازیچه دست همگان و نامحرمان می‌انگارد. دست به قلم ‌برد .

دستانی لرزان كه سالیانی است از قلم و انرژي بدور بوده .

و مقدمه‌اي شد بر تولد دوباره ستاره با عنواني چون:

پرستو.

چه شروع تلخي بود..

شروع

mahta1357 — Tue, 20 Feb 2007 09:21:14 GMT

نمي‌دونم چه جوري، از كجا، به چه طريقي شروع مي‌كنم.

آهنگي اجرا مي‌كنم تا شايد تلنگري باشد براي سر مشق نوشته‌ام.!!!

يادم آمد شور و حال كودكي ...

اما اين فقط شور و حال و كودكي‌ها نيست كه در خاطر انسان‌ها هميشه نقشي زيبا و پايدار دارد. لحظاتي در زندگي‌مان ناخواسته به وجود مي‌آيد. كه هر چقدر هم زمان بگذرد فراموش كردنش سخت ترين كارهاست.

اين جمله كازابلانكا را هيچ وقت نمي‌تونم فراموش كنم .

از وقتي كه فيلم را ديدم. همش اين ديالوگ "همچنان كه زمان مي‌گذرد" را به دفعات زياد در روز استفاده مي‌كنم.

يه جايي هم خيلي حرف جالبي بود. ريكي گفت :

خودم تنها هدف مهم براي خودم هستم.

باور كردن اين جمله براي من خيلي دشوار هست. مني كه متد زندگي بر خلاف اين نظريه است .!!!

به هر حال ...

نمي‌دونم چرا همه چي يادم رفته.؟ همه دانش نگارشي‌ام ته كشيده.

مني كه تا قلم را در كاغذ به حركت مي‌آوردم زماني به خود مي‌آمدم كه چندين برگ را خط خطي كرده بودم.

الان هيچي به ذهنم نمياد.

خيلي تنبل شدم كي مي‌خوام به خود بيايم خدا مي داند. ؟؟

ولي سعي مي‌كنم.

كمكم كن....!!!!!

آزادی

mahta1357 — Tue, 19 Dec 2006 04:46:12 GMT

مثل قناري تنهايي که از کودکي در قفسش کرده‌اند همواره در شوق رهايي مي‌خواند و مي نالد و خودش رو به در و ديوار ميزند.

بال‌هاي ظريفش را چنان به ميله‌هاي زندانش ميکوبد که مجروح وخون آلود مي‌شوند.

اما وقتي که آزاد شد،

تنهايي در رهايي،

رهايي در اين دنياي پهناور:

کجا برم؟ چه کنم؟

چه سخته توانستن در ندانستن!

رهايي براي آنکه آشياني نداره،

آزادي براي آنکه نمي‌داند چگونه بايد باشد، کشنده است!

جبر و قيد او رو از شکنجه (نمي‌دانم چه کنم؟) نجات مي‌دهد.

در اين حال، روح آرزو مي‌کند که دست‌هاي نيرومندي او را در چنگ خويش بگيرد و سرنوشتي را برايش تحميل کند...

.... و اين عين اسارته !!!!!!

شبی بارانی

mahta1357 — Sun, 17 Dec 2006 11:06:10 GMT

شبی‌ست بارانی، مملو از رنج‌های روزگار، مملو از قصه‌هائی که به آنها عادت کرده‌ايم و شايد اين باران برای شستن آنها باشد.

امشب بام تمام خانه‌های شهر بارانی بود و همه را شست.

در شب بارانی به آسمانی زيبا نگاه کردم در درون صدائی می‌آمد و سعی در شنيدنش داشتم، ولی نمی‌شنيدم، تمام تلاش خود را برای شنيدن می‌کردم ولی هر چه گوش می‌کردم هيچ چيز نمی‌شنيدم، صدای رسائی که شکوهی غمناک در دلم می‌آفريد، بوی خاک، صدای برگ، شرشر باران، سيل آب، همگی صدائی داشتند، عقده‌های جدائی در دلم داغ داغ بود، صدا را نمی‌شنيدنم.

همه چيز را مرور کردم تا شايد صدا آشنا گردد اما باز هم هيچ و هيچ.

با تمام صبوری از درون به بی‌قراری رسيده بودم و فقط اشک‌هايم با باران بر زمين می‌ريخت، از تمام وجود فرياد می‌زدم، فريادی که هيچ کس نمی‌شنيدش و سکوت شب را نمی‌شکست و چه سخت فريادی بود،

فقط صدای باران بود و باران و صدائی را می‌فهميدم که نمی‌شنيدم.

احساس عروج داشتم اما پاهايم در زمين بود و اين صدا را بيشتر می‌کرد.

صدای فلک را می‌شنيدم، باور کن می‌شنيدم، سراپا دوست داشتم در آنجا بودم، شايد هم به دنبال جای تاريکی می‌گشتم که حرفی بزنم، در بين تمام هستی، نيستی بر وجودم رخنه کرده بود.

کنار بوی خاک، صدای باران، صدای دخترکی که با پدرش صحبت می‌کرد، صدای پسری که با خود می‌خواند و گريه می‌کرد، صدای ديگری می‌آمد که نمی‌شنيدمش فقط احساسش می‌کردم.

برگی در زمين با باد اين سو و آن سو می‌رفت، بی اراده، بدون تقدير و شايد هم ستم ديده، نمی‌دانم چرا گريه می‌کردم ولی برايم زيبا شده بود و خود را بلندتر می‌ديدم، شمعی روشن کردم، شمعی که بی‌قرارتر از باد در پی رفتن بود.

شمع می‌سوخت و می‌ريخت و من مردنش را مي‌ديدم ولی کاری از دستم بر نمی‌آمد از ترس مرگش او را خاموش کردم ولی فهميدم او را زودتر از آنچه برايش تقدير شده بود کشتم چرا که شمع برای روشن شدن و مردن است نه برای خاموش بودن.

اما او ديگر مرده بود چرا که کبريت من تمام شد.

صدا درون من بود و من نمی‌شنيدمش و فقط مي‌دانستم که او هست.

وه که چه باد ملايمی رخسارم را نوازش مي‌داد و نزديک‌تر از باد صدا بود و من نمی‌يافتمش، خوابيدم تا او را ببينم با صدای صدا خوابيدم

صحبت با خدا

mahta1357 — Sun, 10 Dec 2006 04:35:18 GMT

روزي تصميم گرفتم كه ديگر همه چيز را رها كنم.

شغلم را دوستانم را،

مذهبم را زندگي‌ام را !

به جنگلي رفتم تا براي آخرين بار با خدا صحبت كنم.به خدا گفتم: آيا ميتواني دليلي براي ادامه زندگي برايم بياوري؟ و جواب او مرا شگفت زده كرد.

او گفت :آيا سرخس و بامبو را ميبيني؟

پاسخ دادم: بلي .

فرمود: هنگامي كه درخت بامبو و سرخس را آفريدم، به خوبي ازآنها مراقبت نمودم .به آنها نور و غذاي كافي دادم. دير زماني نپاييد كه سرخس سر از خاك برآورد و تمام زمين را فرا گرفت اما از بامبو خبري نبود. من از او قطع اميد نكردم.

در دومين سال سرخس‌ها بيشتر رشد كردند و زيبايي خيره كننده‌اي به زمين بخشيدند اما همچنان از بامبوها خبري نبود. من بامبوها را رها نكردم .

در سال‌هاي سوم و چهارم نيز بامبوها رشد نكردند. اما من باز از آنها قطع اميد نكردم.

در سال پنجم جوانه كوچكي از بامبو نمايان شد. در مقايسه با سرخس كوچك و كوتاه بود اما با گذشت 6 ماه ارتفاع آن به بيش از 100 فوت رسيد.

5 سال طول كشيده بود تا ريشه هاي بامبو به اندازه كافي قوي شوند. ريشه‌هايي كه بامبو را قوي مي‌ساختند و آنچه را براي زندگي به آن نياز داشت را فراهم مي‌كردند.

خداوند در ادامه فرمود: آيا مي‌داني در تمامي اين سال‌ها كه تو درگير مبارزه با سختي‌ها و مشكلات بودي در حقيقت ريشه‌هايت را مستحكم مي‌ساختي. من در تمامي اين مدت تو را رها نكردم همانگونه كه بامبوها را رها نكردم.

هرگز خودت را با ديگران مقايسه نكن و بامبو و سرخس دو گياه متفاوتند اما هر دو به زيبايي جنگل كمك مي‌كنند.

زمان تو نيز فرا خواهد رسيد تو نيز رشد مي‌كني و قد مي‌كشي!

از او پرسيدم: من چقدر قد مي‌كشم.

در پاسخ از من پرسيد : بامبو چقدر رشد مي‌كند؟

جواب دادم : هر چقدر كه بتواند.

گفت : تو نيز بايد رشد كني و قد بكشي، هر اندازه كه بتواني.

به ياد داشته باش كه من هرگز تو را رها نخواهم كرد.

عشق

mahta1357 — Tue, 05 Dec 2006 13:45:34 GMT

عشق چيست ؟

آيا تماماً حس است ؟

آيا با فكر هدايت مي شود ؟

عشق واقعي چيست ؟

آيا دوست داشتن با عشق فرق دارد ؟

آيا مي‌توان دوست داشتن را به عشق حقيقي تبديل كرد؟

اصلاً عشق چگونه بوجود مي آيد؟

عشق را مي‌توان بوجود آورد يا بوجود مي‌آيد ؟

وقتي از بسياري از افراد بپرسند عشق چيست ؟ اغلب پاسخشان در جهتي است كه انگار عشق فقط پركننده نقاط ضعف آنهاست و مفهوم عشق را فقط در دريافت كردن مي بينند.

يا وقتي بپرسيد چگونه عاشق مي‌شويد؟ پاسخشان در ديد اول آنها نسبت به فرد يا محيط خلاصه مي‌شود در صورتي كه آن چيزي كه اول مي‌بينند فقط مي‌تواند يك نقطه جذاب باشد و فقط دوست داشتن است كه لازم است ولي كافي نيست چون شناخت كافي نيست.

يا وقتي مي پرسيد عشق واقعي چيست ؟ بعضي ها مي‌گويند عشق به خدا، بعضي ديگر مي گويند مخصوص عارفان است كه در نهايت خود را ناتوان براي رسيدن به آن مي‌بينند .

عشق توانايي تقسيم آنچه داري بين خود و ديگري است كه با شناخت خود و ديگري حاصل مي‌گردد . پس هم به خود احترام گذاشته‌اي كه لايق داشتن چيزي باشي و هم توانايي بخشيدن و قراردادن سهمي از آن را براي ديگران داري كه اينها نتيجه شناخت است. نتيجه هر شناختي رسيدن به زيبايي است، زيبايي كه منشاء آن زيباترين است، پس نتيجه هر عشقي هم درك زيبايي و هم تكامل و رشد و فرديت است .

هر چه عشق كاملتر و واقعي‌تر شود ما را به منبع واقعي عشق مي‌رساند. اصلاً عشق راهي بسوي پروردگار است. عشق ترس‌ ما را از بين مي برد، همچون نسيمي خنك ، خنك است نه داغ و نه سرد.

پس آيا اينطور نيست كه راه رسيدن به عشق واقعي ، شناخت واقعي باشد ؟ آيا اينطور نيست كه وقتي خوب ببيني، خوب عاشق مي‌شوي ؟

رهــایی

mahta1357 — Mon, 27 Nov 2006 11:34:51 GMT

خدايا دست‌هايم را ازم مگير

تا بتوانم بنويسم تا بتوانم از همه چيز و همه كس بنويسم

بتوانم از تو از تنها كسي كه برايم ماندي بنويسم تا بتوانم از خودم از ناگفته‌هايم بنويسم

خدايا شكسته قلبم را از من مگير تا بتوانم با آن رنگ دوست داشتن را لمس كنم، بتوانم به آن عشق را هديه كنم، تا بتوانم در تار وپودهايش نشاني از تو يابم

خدايا اشك‌هايم را مگير تا بتوانم با آن آينه دل را شفاف كنم و تو را در آينه تماشا كنم

خدايا فانوس احساس را ازم مگير تا بتوانم روشني بخش كلبه‌ي سوته‌دلان باشم

خدايا آسمان آبي‌ام را ازم مگير تا شب هنگام سر بر شانه‌هايش بگذارم و بگريم

خدايا....

خدايا ؛ خدايا مرا از من مگير